AUTOR: Petrović B

Cerebralna paraliza sama po sebi ne izaziva nikakve specifične oralne manifestacije. Međutim, određena stanja su češća ili izraženija kod pacijenata sa cerebralnom paralizom u poređenju sa opštom populacijom.

Parodontopatija je uobičajena kod osoba sa cerebralnom paralizom kao posledica loše oralne higijene i komplikacija koje prate navike u vezi sa održavanjem oralne higijene, fizičkih sposobnosti i prisustva malokluzija. Takođe, gingivalna hiperplazija, nastala kao posledica upotrebe medikamenata u značajnoj meri doprinosi široj rasprostranjenosti parodontopatija. Potrebno je insistirati na samostalnom održavanju oralne higijene koliko god je to moguće, zamoliti pacijenta da demonstrira kako održava oralnu higijenu i tokom demonstracije upućivati na pravilnu tehniku, kao i na eventualne adaptacije tehnike ili sredstava za održavanje oralne higijene. Ukoliko pacijent nije u stanju da samostalno održava oralnu higijenu precizna uputstva treba dati staratelju, pogrešno je pretpostavljati da su roditelji ili staratelji upoznati sa osnovnim pravilima održavanja oralne higijene. Osobi koja se brine o pacijentu treba pokazati kako da pere zube u sedećem i stojećem položaju. Važno je da se staratelji pridržavaju određenog šablona koji podrazumeva pranje zuba na jednom određenom mestu u određeno vreme, uvek u istom položaju. Antimikrobni agensi, kao što je hlor-heksidin mogu biti veoma efikasni u prevenciji ili sprečavanju razvoja parodontopatije. Upotreba antimikrobnih agenasa treba da bude prilagođena sposobnostima pacijenata. Ispiranje usta je neprikladno kod pacijenata koji imaju problema sa gutanjem, ili kod onih koji ne mogu da iskašlju. Međutim, primena hlor-heksidina u spreju ili na četkici za zube može biti podjednako efikasna.

Karijes je veoma zastupljen kod pacijenata sa cerebralnom paralizom, prvenstveno zbog neadekvatne oralne higijene. Ostali faktori rizika obuhvataju disanje na usta, dejstvo medikamenata, hipoplazije gleđi i kašastu hranu. Pacijentima treba skrenuti pažnju ukoliko koriste medikamente koji smanjuju salivaciju ili sadrže šećere. Pacijentima savetovati da što češće piju vodu, koriste lekove bez šećera ako je to moguće i da ispiraju usta nakon svakog uzimanja lekova. Za pacijente koji se hrane usitnjenom ili kašastom hranom, savetovati starateljima da posle svakog obroka pregledaju usta da ne bi takva hrana ostala na površini zuba tokom dužeg vremenskog perioda. Ostatke hrane treba ukloniti ispiranjem vodom, ili brisanjem navlaženom gazom ili specijalnim uređajima dizajniranim za tu namenu. Saveti u vezi sa upotrebom fluorida i zalivača fisura su neophodni.

Malokluzije kod osoba sa cerebralnom paralizom najčešće nisu ograničene samo na nepravilan raspored zuba, već su često udružene sa muskulo-skeletnim poremećajima. Otvoreni zagrižaj sa protrudiranim gornjim zubima je uobičajen i najčešće udružen sa tiskanjem jezika. Inkompetencija usana, kao posledica otvorenog zagrižaja takođe doprinosi nekontrolisanom curenju pljuvačke. Nažalost, korekcija malokluzija je gotovo nemoguća kod pacijenata sa umerenom ili izraženom formom cerebralne paralize. Ortodontski tretman je često diskvalifikovan zbog povećanja rizika za nastanak karijesa i hipoplazija gleđi. Međutim, razvojni poremećaj bilo koje vrste se ne može smatrati kontraindikacijom za ortodontski tretman. Sposobnost pacijenta ili njegovih staratelja da na odgovarajući način održavaju oralnu higijenu je od kritične važnosti za efikasnost ortodontskog tretmana.  Staratelji i pacijenti sa malokluzijama moraju biti upoznati sa hitnim procedurama za slučaj povreda zuba, jer su protrudirani gornji prednji zubi u povišenom riziku za traumu zuba.

Disfagija tj. teškoće prilikom gutanja su čest problem kod pacijenata sa cerebralnom paralizom. Zbog toga hrana se može duže zadržavati u ustima povećavajući rizik za nastanak karijesa. Kašalj, refleks na nadražaj, gušenje ili aspiracija su potencijalni rizici tokom stomatološkog tretmana. Prilikom tretmana, disajni putevi moraju uvek biti prohodni, a pacijent postavljen u nešto uspravniji položaj, sa glavom okrenutom u jednu stranu. Sisaljku treba što češće koristiti, ili onoliko koliko to pacijent može tolerisati.

Nekontrolisano lučenje pljuvačke utiče na svakodnevnu oralnu negu, ali i na socijalne interakcije. Hipotonija doprinosi curenju pljuvačke, kao i otvoreni zagrižaj i inkompetentne usne.

Bruksizam je uobičajen kod pacijenata sa cerebralnom paralizom, naročito kod onih sa težim formama ovog oboljenja. Bruksizam može biti intenzivan i dugotrajan i dovodi do prevremenog habanja zuba. Štitnici za zube su indikovani samo u slučajevima kada ne izazivaju  dodatne probleme sa gutanjem i ne izazivaju nadražajni refleks, jer su u tim slučajevima veoma nekonforni i pacijent ih ne može nositi.

Hiperaktivni zagrižaj zahteva pažljivo unošenje instrumenata u usta, a pogodni su nesalomivi instrumenti. Ponekad je neophodan otvarač usta ili naprstak (slike 3a i 3b). Za pacijente sa ovim problemom preporučuju se rani jutarnji termini stomatoloških intervencija, pre jela ili pića. Brada pacijenta bi trebalo da bude postavljena u horizontalni ili nešto spušteniji položaj.

slika_2._Nesalomivo_ogledalve[1]slika_3a._Otvarac_za_usta[1]slika_3b._Naprstak[1]

 

 

 

 

Povrede zuba kao posledica pada ili drugih nezgoda su česte kod osoba sa cerebralnom paralizom. Staratelji treba da budu upoznati da svaka povreda zuba zahteva hitni stomatološki pregled i eventualnu intervenciju. U slučajevima preloma zuba kada nisu pronađeni fragmenti zuba, indikovana je radiografija grudnog koša kako bi se isključila mogućnost aspiracije.

Fizičko zlostavljanje se često manifestuje povredama zuba. Zlostavljanje je znatno češće među osobama sa razvojnim anomalijama u poređenju sa opštom populacijom.

Pronalaženje specifičnosti u očuvanju oralnog zdravlja pacijenata sa cerebralnom paralizom može biti veoma sporo u početku, ali određivanje individualnog terapijkog pristupa koji za rezultat ima efikasno sprovođenje preventivnih, profilaktičkih i terapijskih procedura, daje pozitivne rezultate ne samo na očuvanje oralnog zdravlja pacijenata sa cerebralnom paralizom, već i na kvalitet njihovog života.

 

Oralno zdravlje pacijenata sa cerebralnom paralizom i strategije za njegovo očuvanje admin Bolesti zuba i endodoncijaDečja stomatologijaMedicinski kompromitovani pacijentiOralna higijenaOralna i maksilofacijalna hirurgijaOsobe sa posebnim potrebamaParadontologija i oralna medicinaPreventivna stomatologijaStomatološka protetika,,,,
AUTOR: Petrović B Cerebralna paraliza sama po sebi ne izaziva nikakve specifične oralne manifestacije. Međutim, određena stanja su češća ili izraženija kod pacijenata sa cerebralnom paralizom u poređenju sa opštom populacijom. Parodontopatija je uobičajena kod osoba sa cerebralnom paralizom kao posledica loše oralne higijene i komplikacija koje prate navike u...
<strong>AUTOR</strong>: <span class="createdby">Petrović B </span> Cerebralna paraliza sama po sebi ne izaziva nikakve specifične oralne manifestacije. Međutim, određena stanja su češća ili izraženija kod pacijenata sa cerebralnom paralizom u poređenju sa opštom populacijom. Parodontopatija je uobičajena kod osoba sa cerebralnom paralizom kao posledica loše oralne higijene i komplikacija koje prate navike u vezi sa održavanjem oralne higijene, fizičkih sposobnosti i prisustva malokluzija. Takođe, gingivalna hiperplazija, nastala kao posledica upotrebe medikamenata u značajnoj meri doprinosi široj rasprostranjenosti parodontopatija. Potrebno je insistirati na samostalnom održavanju oralne higijene koliko god je to moguće, zamoliti pacijenta da demonstrira kako održava oralnu higijenu i tokom demonstracije upućivati na pravilnu tehniku, kao i na eventualne adaptacije tehnike ili sredstava za održavanje oralne higijene. Ukoliko pacijent nije u stanju da samostalno održava oralnu higijenu precizna uputstva treba dati staratelju, pogrešno je pretpostavljati da su roditelji ili staratelji upoznati sa osnovnim pravilima održavanja oralne higijene. Osobi koja se brine o pacijentu treba pokazati kako da pere zube u sedećem i stojećem položaju. Važno je da se staratelji pridržavaju određenog šablona koji podrazumeva pranje zuba na jednom određenom mestu u određeno vreme, uvek u istom položaju. Antimikrobni agensi, kao što je hlor-heksidin mogu biti veoma efikasni u prevenciji ili sprečavanju razvoja parodontopatije. Upotreba antimikrobnih agenasa treba da bude prilagođena sposobnostima pacijenata. Ispiranje usta je neprikladno kod pacijenata koji imaju problema sa gutanjem, ili kod onih koji ne mogu da iskašlju. Međutim, primena hlor-heksidina u spreju ili na četkici za zube može biti podjednako efikasna. Karijes je veoma zastupljen kod pacijenata sa cerebralnom paralizom, prvenstveno zbog neadekvatne oralne higijene. Ostali faktori rizika obuhvataju disanje na usta, dejstvo medikamenata, hipoplazije gleđi i kašastu hranu. Pacijentima treba skrenuti pažnju ukoliko koriste medikamente koji smanjuju salivaciju ili sadrže šećere. Pacijentima savetovati da što češće piju vodu, koriste lekove bez šećera ako je to moguće i da ispiraju usta nakon svakog uzimanja lekova. Za pacijente koji se hrane usitnjenom ili kašastom hranom, savetovati starateljima da posle svakog obroka pregledaju usta da ne bi takva hrana ostala na površini zuba tokom dužeg vremenskog perioda. Ostatke hrane treba ukloniti ispiranjem vodom, ili brisanjem navlaženom gazom ili specijalnim uređajima dizajniranim za tu namenu. Saveti u vezi sa upotrebom fluorida i zalivača fisura su neophodni. Malokluzije kod osoba sa cerebralnom paralizom najčešće nisu ograničene samo na nepravilan raspored zuba, već su često udružene sa muskulo-skeletnim poremećajima. Otvoreni zagrižaj sa protrudiranim gornjim zubima je uobičajen i najčešće udružen sa tiskanjem jezika. Inkompetencija usana, kao posledica otvorenog zagrižaja takođe doprinosi nekontrolisanom curenju pljuvačke. Nažalost, korekcija malokluzija je gotovo nemoguća kod pacijenata sa umerenom ili izraženom formom cerebralne paralize. Ortodontski tretman je često diskvalifikovan zbog povećanja rizika za nastanak karijesa i hipoplazija gleđi. Međutim, razvojni poremećaj bilo koje vrste se ne može smatrati kontraindikacijom za ortodontski tretman. Sposobnost pacijenta ili njegovih staratelja da na odgovarajući način održavaju oralnu higijenu je od kritične važnosti za efikasnost ortodontskog tretmana.  Staratelji i pacijenti sa malokluzijama moraju biti upoznati sa hitnim procedurama za slučaj povreda zuba, jer su protrudirani gornji prednji zubi u povišenom riziku za traumu zuba. Disfagija tj. teškoće prilikom gutanja su čest problem kod pacijenata sa cerebralnom paralizom. Zbog toga hrana se može duže zadržavati u ustima povećavajući rizik za nastanak karijesa. Kašalj, refleks na nadražaj, gušenje ili aspiracija su potencijalni rizici tokom stomatološkog tretmana. Prilikom tretmana, disajni putevi moraju uvek biti prohodni, a pacijent postavljen u nešto uspravniji položaj, sa glavom okrenutom u jednu stranu. Sisaljku treba što češće koristiti, ili onoliko koliko to pacijent može tolerisati. Nekontrolisano lučenje pljuvačke utiče na svakodnevnu oralnu negu, ali i na socijalne interakcije. Hipotonija doprinosi curenju pljuvačke, kao i otvoreni zagrižaj i inkompetentne usne. Bruksizam je uobičajen kod pacijenata sa cerebralnom paralizom, naročito kod onih sa težim formama ovog oboljenja. Bruksizam može biti intenzivan i dugotrajan i dovodi do prevremenog habanja zuba. Štitnici za zube su indikovani samo u slučajevima kada ne izazivaju  dodatne probleme sa gutanjem i ne izazivaju nadražajni refleks, jer su u tim slučajevima veoma nekonforni i pacijent ih ne može nositi. Hiperaktivni zagrižaj zahteva pažljivo unošenje instrumenata u usta, a pogodni su nesalomivi instrumenti. Ponekad je neophodan otvarač usta ili naprstak (slike 3a i 3b). Za pacijente sa ovim problemom preporučuju se rani jutarnji termini stomatoloških intervencija, pre jela ili pića. Brada pacijenta bi trebalo da bude postavljena u horizontalni ili nešto spušteniji položaj. <a href="http://www.dentopedia.info/wp-content/uploads/2015/05/slika_2._Nesalomivo_ogledalve1.jpg"><img class="alignleft wp-image-832" src="http://www.dentopedia.info/wp-content/uploads/2015/05/slika_2._Nesalomivo_ogledalve1.jpg" alt="slika_2._Nesalomivo_ogledalve[1]" width="228" height="147" /></a><a href="http://www.dentopedia.info/wp-content/uploads/2015/05/slika_3a._Otvarac_za_usta1.jpg"><img class="alignleft wp-image-833" src="http://www.dentopedia.info/wp-content/uploads/2015/05/slika_3a._Otvarac_za_usta1-300x262.jpg" alt="slika_3a._Otvarac_za_usta[1]" width="170" height="149" /></a><a href="http://www.dentopedia.info/wp-content/uploads/2015/05/slika_3b._Naprstak1.png"><img class="alignleft wp-image-834" src="http://www.dentopedia.info/wp-content/uploads/2015/05/slika_3b._Naprstak1-300x199.png" alt="slika_3b._Naprstak[1]" width="225" height="149" /></a>         Povrede zuba kao posledica pada ili drugih nezgoda su česte kod osoba sa cerebralnom paralizom. Staratelji treba da budu upoznati da svaka povreda zuba zahteva hitni stomatološki pregled i eventualnu intervenciju. U slučajevima preloma zuba kada nisu pronađeni fragmenti zuba, indikovana je radiografija grudnog koša kako bi se isključila mogućnost aspiracije. Fizičko zlostavljanje se često manifestuje povredama zuba. Zlostavljanje je znatno češće među osobama sa razvojnim anomalijama u poređenju sa opštom populacijom. Pronalaženje specifičnosti u očuvanju oralnog zdravlja pacijenata sa cerebralnom paralizom može biti veoma sporo u početku, ali određivanje individualnog terapijkog pristupa koji za rezultat ima efikasno sprovođenje preventivnih, profilaktičkih i terapijskih procedura, daje pozitivne rezultate ne samo na očuvanje oralnog zdravlja pacijenata sa cerebralnom paralizom, već i na kvalitet njihovog života.